การมีส่วนร่วมในการจัดการสิ่งแวดล้อมของชุมชนเพื่อพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว: กรณีศึกษา ชุมชนตำบลน้ำผุด อำเภอละงู จังหวัดสตูล

Main Article Content

วริศรา สมเกียรติกุล
กมล เรืองเดช

Abstract

Since the pattern of the tourism has been changed, the community is allowed to be involved in tourism management by setting direction, management and maintaining the resources of the community. The community resources, particularly natural resources, cultural resources and local wisdom are indicative of the way of life and the value of the community identities. This type of tourism is becoming more and more popular today. It plays a vital role to drive and raise the economy of the community. A study on participation in environmental management for the community development at Nam Phut community, Langu district, Satun province aims: 1) to study the general circumstance of the community; economic, social, cultural as well as naturaland environmental context, 2) to study the level of participation ofthe community, 3) to study the factors affecting the participation of the community, and 4) to propose the suggestions to promote the participation of the community in environmental management.


 The research found that:


  1. The level of the community’s participation was moderate. When considering each issues, it appears that the mean was moderate on all aspects; participation in problem finding, planning, collaborative work, decision making, monitoring and evaluation and beneficiaries, respectively.

  2. When comparingbetween personal factors and the community participation found that sex, age and occupation are involved in the management of the community environment to develop a different tourist attraction.

  3. The environmental factors that affectthe participation of the community compose of cultural factors and environmental factors in the process of problem finding, planning, collaborative work, decision making, monitoring and evaluation and beneficiaries.

  4. The community engagement that contributes to participation composes ofparticipation in problem finding, planning, collaborative work, decision making, monitoring and evaluation and beneficiaries.Confidence and acceptance of goals and values ​​of the community including the willingness and commitment to work in the communitylead to the community engagement. The community has to adjust and accept the collective goals or values of the community by participating throughout the process of participating in community environmental management.This approach will benefit to the people in the community by generatingthe income of the households, protecting the natural resources and the culture of the community.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
สมเกียรติกุลว., & เรืองเดชก. (2018). การมีส่วนร่วมในการจัดการสิ่งแวดล้อมของชุมชนเพื่อพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว: กรณีศึกษา ชุมชนตำบลน้ำผุด อำเภอละงู จังหวัดสตูล. Academic Journal: Uttaradit Rajabhat University, 13(1), 47-63. Retrieved from https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/uruj/article/view/109887
Section
บทความวิจัย

References

จินดารัตน์ สมคะเณย์. (2557). การมีส่วนร่วมของคณะกรรมการชุมชนในการพัฒนาเทศบาล ตําบลกมลาไสย
อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 11(53),
115-124.

ชัชวาล เอื้อสุวรรณ. (2544). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยว: ศึกษา
เฉพาะกรณีสวนรุกขชาติน้ำตกธารทอง อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลป
ศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาสังคมและการพัฒนา.บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น).

ธนินทร์รัฐ รัตนพงศ์ภิญโญ. (2559). การมีส่วนร่วมของประชาชนและปัจจัยสภาพแวดล้อมในการจัดการการ
ท่องเที่ยวเชิงนิเวศของตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. (จุลนิพนธ์
บริหารธุรกิจบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร).

นัยนา เดชะ. (2556). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการขยะมูลฝอยของชุมชนตำบลเลม็ด อำเภอไชยา
จังหวัดสุราษฎร์ธานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อม,
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์).

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการทองเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

ประพันธ์ พงษ์ชิณพงษ์. (2551). อุตสาหกรรมการท่องเทียว. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรม
ราชูปถัมภ์.

วรรณา วงษ์วานิช. (2549). ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิภาดา มุกดา. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ อำเภออุ้มผาง
จังหวัดตาก. วารสารวิจัย มสด, สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(3), 55-74.

วิลาวัณย์ นาไชยดี. (2557). การมีส่วนรวมของคณะกรรมการชุมชนในการพัฒนาเทศบาลตำบลกมลาไสย
อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 11(13).

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2545). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ : ธรรมสาร.

สถาบันพระปกเกล้า. (2551). การมีส่วนร่วม: ทฤษฏี แนวคิดและกระบวนการ. เอกสารประกอบการศึกษาดูงานของคณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชน วุฒิสภาวันอังคารที่ 17 มิถุนายน 2551.

สุชาวลี ชูเอน. (2555). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการป่าชุมชน: กรณีศึกษาตำบลวังมะปราง
อำเภอวังวิเศษ จังหวัดตรัง. (วิทยานิพนธ์สังคมศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาสิ่งแวดล้อม,
มหาวิทยาลัยมหิดล).

สันติชัย เอื้อจงประสิทธิ. (2551). การศึกษาวิจัยในหน่วยงานท่องเที่ยวของรัฐ. จุลสารการท่องเที่ยว.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2558). สำมะโนประชากรและเคหะปี พ.ศ. 2558 สืบค้นจาก http:///www.satun.nfe.go.th.

อังคณา แซ่เอี้ยว. (2555). การมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของประชนบนเกาะ
พีพีจังหวัดกระบี่. (รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารทั่วไป, วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจมหาวิทยาลัยบูรพา).

Agrawal A, Gibson CC. (1999). Enchantment and disenchantment: The role of community
in natural resource conservation. World Development, 27, 629-649.

Aref F, Gill SS, Farshid A. (2010). Tourism development in local communities: As a community development approach. Journal of American Science, 6, 155-161.

Aref F, Redzuan M. (2009). Community capacity building for tourism development. Journal of Human Ecology, 27, 21-25.

Chapman, M., & Kirk, K. (2001). Lessons for Community Capacity Building: A summary of the
research evidence. Retrieved 2, October, 2007, from http://www.scothomes.gov.uk/pdfs/pubs/260.pdf.

Chok, S. and Macbeth, J. (2007). Tourism as a tool for poverty alleviation: a critical analysis of pro-poor tourism and implications for sustainability. Current Issues in Tourism, 10(2&3), 144-164.

Haukel and JV. (2011). Tourism stakeholders’perceptions of national park management in Norway. Journal of Sustainable Tourism, 19, 133-153.

Jamal, T and Stonza, A. (2009). Collaboration theory and tourism practice in protected areas: Stakeholders structuring and sustainability. Journal of Sustainable Tourism, 17(2),169–190.

Kibicho, W. (2003). Community tourism: a lesson from Kenya’s coastal region. Journal of Vacation Marketing, 10(1), 33-42.

Li, W. (2005). Community decision-making: participation in development. Annals of Tourism Research, 33(1), 132-143.

Li, Y. (2004). Exploring community tourism in China: the case of Nanshan tourism zone. Journal of Sustainable Tourism, 12(3), 175-193.

Mannigel, E. (2008). Integrating parks and people: How does participation worked in protected area management. Society and Natural Resources, 21, 498-511.

Matarrita-Cascante D, Brennan MA, Luloff AE. (2010). Community agency and sustainable tourism development: The case of La Fortuna, Costa Rica. Journal of Sustainable Tourism, 18, 735-756.

Mayers J. (2005). Stakeholder Power Analysis. London: IIED.

Niezgoda A, Czernek K. (2008). Development of cooperation between residents and local authority in tourism destination. Original Scientific Paper, 56, 385-398.

Olsder K, Van der Donk M. (2006). Destination Conservation: Protecting Nature by Developing Tourism. Amsterdam: IUCN National Committee of the Netherlands.

Pongponrat K. (2011). Participatory management process in local tourism development: A
case study on fisherman village on Samui Island, Thailand. Asia Pacific Journal of
Tourism Research, 16, 57-73.

Pongponrat, K., and Pongquan, S. (2007). Community Participation in a Local Tourism Planning
Process: A Case Study of Nathon Community on Samui Island, Thailand, Asia Pacific
Journal of Rural Development, Dhaka, Bangladesh, 2, 27-46.

Scherl LM, Edwards S. (2007). Tourism, indigenous and local communities and protected areas in developing nations. In: R Bushell, PFJ Eagles (Eds.): Tourism and Protected Areas: Benefits beyond Boundaries. Wallingford: CABI International.

Tosun, C. (2006). Expected nature of community participation in tourism development. Tourism Management, 27(3), 493-504.

Tosun, C. (2000). Limits to community participation in the tourism development process in developing countries. Tourism Management, 21, 613-633.

Uphoff, N. (1979). Feasibility and Application of Rural Development Participation: A State-of-
the Art Paper. Ithaca, NY: Rural Development Committee, Cornell University.

Yamane, Taro. (1967). Statistics: An Introductory Analysis, 2nd Edition, New York: Harper
and Row.

Zhao, W. and Ritchie J.R. (2007). Tourism and poverty alleviation: an integrative research
Framework, 10(2&3), 119-143.