การจัดการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในประเทศไทย
Industrial Technology Management
บทคัดย่อ
ในปัจจุบันประเทศไทยเป็นประเทศที่กำลังพัฒนาในทุกๆ ด้าน เช่น ด้านการศึกษา การเมือง เศรษฐกิจ สังคม และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการพัฒนาทางด้านอุตสาหกรรมเพื่อให้สอดคล้องกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับปัจจุบัน ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564) ดังนั้น จึงได้นำเอาความรู้และเทคโนโลยีต่างๆ มาเป็นเครื่องมือในการพัฒนาอุตสาหกรรมที่เคยทำกันมาแบบเดิม หรือทำกันมาในอดีต มาเป็นการพัฒนาขึ้นเป็นอุตสาหกรรมสมัยใหม่ ตลอดจนประสิทธิภาพการผลิตสูงขึ้นและเกิดการเปลี่ยนแปลงทางด้านอุตสาหกรรมตามไปด้วย เช่น อุตสาหกรรมการเกษตร เพราะประเทศไทยเป็นประเทศทางด้านเกษตรกรรม ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนจะแบ่งเนื้อหาออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 จะกล่าวถึงการจัดการ (Management) ส่วนที่ 2 จะกล่าวถึงเทคโนโลยีและ ส่วนที่ 3 จะกล่าวถึงอุตสาหกรรม แล้วนำเนื้อหาทั้ง 3 ส่วนนี้มาสรุปเข้าด้วยกัน
- การจัดการ (Management) เป็นคำที่นิยมใช้เกี่ยวกับการทำธุรกิจ ซึ่งต่างจากคำว่า “การบริหาร” (Administration) ที่หมายถึงการดำเนินงานหรือปฏิบัติงานของหน่วยงานภาครัฐ ในบางครั้งอาจใช้คำว่า “การบริหารจัดการ” สำหรับคำว่า การจัดการส่วนใหญ่นิยมใช้ในภาคธุรกิจ ที่มีวัตถุประสงค์ เพื่อแสวงหาผลกำไรเป็นหลัก การจัดการจึงหมายถึง กระบวนการทำงานหรือกิจกรรมที่กลุ่มบุคคลในองค์กรร่วมกันทำงานเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ตามแนวทางที่กำหนดไว้ ประกอบด้วย การวางแผน การจัดองค์กร การบังคับบัญชาสั่งการ การประสานงานและควบคุม การจัดการจึงมีความสำคัญต่อองค์กรธุรกิจ เพราะทุกขั้นตอนมีผลต่อความสำเร็จที่จะทำให้เกิดผลกำไรและช่วยให้องค์กรธุรกิจสามารถดำเนินการต่อไปได้ นอกจากนี้ กระบวนการจัดการยังเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ที่ต้องรู้จักนำมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ เนื่องจากแต่ละองค์กรมีปัจจัยความสำคัญที่แตกต่างกัน
จากการศึกษาความหมายดังกล่าว สรุปได้ว่า การจัดการ คือ กระบวนการในการใช้กลยุทธ์และการผสมผสานการใช้ทรัพยากรต่างๆ ในการดำเนินงานด้วยความร่วมแรงร่วมใจของสมาชิกในองค์การ ความรู้ ความสามารถ ความถนัด ความต้องการเพื่อให้เกิดสัมฤทธิ์ผลตามเป้าหมาย ภารกิจและหน้าที่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องปฏิบัติเพื่อดำรงชีวิตอยู่สำหรับความก้าวหน้าและจะต้องมีความรับผิดชอบต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลวต่อการปฏิบัตินั้นๆ ด้วยในการประกอบกิจกรรมใดๆ ก็ตามลำพังคนๆ เดียวไม่สามารถที่จะกระทำให้การงานทั้งปวงบรรลุถึงวัตถุประสงค์ที่วางไว้ จำเป็นต้องอาศัยพึ่งพา ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ร่วมมือและร่วมใจกันทำงาน เพื่อให้บรรลุตามที่ปรารถนา ปัจจัยที่จะช่วยก่อให้เกิดผลสำเร็จดังกล่าว คือ ความสามารถในการบริหารหรือการจัดการนั่นเอง
เอกสารอ้างอิง
เกษตร พิทักษ์ไพรวัน. (2524). กรมส่งเสริม อุตสาหกรรม. อุตสาหกรรมสาร, 24(11).
ณรงค์ เส็งประชา . (2536) . สังคมวิทยา อุตสาหกรรมเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: โอ. เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ปรุงศักดิ์ อัตพุฒ. (2550). ก ารจัดก าร อุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: โครงการตำราเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
พะยอม วงศ์สารศรี. (2531). การบริหารงานบุคคล. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พรานนกการพิมพ์.
ศีริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ. (2539). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
อนันต์ รัศมี. (2530). การจัดและการบริหารโรงฝึกงาน. (พิมพ์ครั้งที่ 3) ( Shop Organization and Management). กรุงเทพฯ: บุญเลิศการพิมพ์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

