การจัดการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในประเทศไทย

Industrial Technology Management

ผู้แต่ง

  • อนันต์ รัศมี มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

บทคัดย่อ

ในปัจจุบันประเทศไทยเป็นประเทศที่กำลังพัฒนาในทุกๆ ด้าน เช่น ด้านการศึกษา การเมือง เศรษฐกิจ สังคม และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการพัฒนาทางด้านอุตสาหกรรมเพื่อให้สอดคล้องกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับปัจจุบัน ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564) ดังนั้น จึงได้นำเอาความรู้และเทคโนโลยีต่างๆ มาเป็นเครื่องมือในการพัฒนาอุตสาหกรรมที่เคยทำกันมาแบบเดิม หรือทำกันมาในอดีต มาเป็นการพัฒนาขึ้นเป็นอุตสาหกรรมสมัยใหม่ ตลอดจนประสิทธิภาพการผลิตสูงขึ้นและเกิดการเปลี่ยนแปลงทางด้านอุตสาหกรรมตามไปด้วย เช่น อุตสาหกรรมการเกษตร เพราะประเทศไทยเป็นประเทศทางด้านเกษตรกรรม ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนจะแบ่งเนื้อหาออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 จะกล่าวถึงการจัดการ (Management) ส่วนที่ 2 จะกล่าวถึงเทคโนโลยีและ ส่วนที่ 3 จะกล่าวถึงอุตสาหกรรม แล้วนำเนื้อหาทั้ง 3 ส่วนนี้มาสรุปเข้าด้วยกัน

  1. การจัดการ (Management) เป็นคำที่นิยมใช้เกี่ยวกับการทำธุรกิจ ซึ่งต่างจากคำว่า “การบริหาร” (Administration) ที่หมายถึงการดำเนินงานหรือปฏิบัติงานของหน่วยงานภาครัฐ ในบางครั้งอาจใช้คำว่า “การบริหารจัดการ” สำหรับคำว่า การจัดการส่วนใหญ่นิยมใช้ในภาคธุรกิจ ที่มีวัตถุประสงค์ เพื่อแสวงหาผลกำไรเป็นหลัก การจัดการจึงหมายถึง กระบวนการทำงานหรือกิจกรรมที่กลุ่มบุคคลในองค์กรร่วมกันทำงานเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ตามแนวทางที่กำหนดไว้ ประกอบด้วย การวางแผน การจัดองค์กร การบังคับบัญชาสั่งการ การประสานงานและควบคุม การจัดการจึงมีความสำคัญต่อองค์กรธุรกิจ เพราะทุกขั้นตอนมีผลต่อความสำเร็จที่จะทำให้เกิดผลกำไรและช่วยให้องค์กรธุรกิจสามารถดำเนินการต่อไปได้ นอกจากนี้ กระบวนการจัดการยังเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ที่ต้องรู้จักนำมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ เนื่องจากแต่ละองค์กรมีปัจจัยความสำคัญที่แตกต่างกัน

จากการศึกษาความหมายดังกล่าว สรุปได้ว่า การจัดการ คือ กระบวนการในการใช้กลยุทธ์และการผสมผสานการใช้ทรัพยากรต่างๆ ในการดำเนินงานด้วยความร่วมแรงร่วมใจของสมาชิกในองค์การ ความรู้ ความสามารถ ความถนัด ความต้องการเพื่อให้เกิดสัมฤทธิ์ผลตามเป้าหมาย ภารกิจและหน้าที่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องปฏิบัติเพื่อดำรงชีวิตอยู่สำหรับความก้าวหน้าและจะต้องมีความรับผิดชอบต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลวต่อการปฏิบัตินั้นๆ ด้วยในการประกอบกิจกรรมใดๆ ก็ตามลำพังคนๆ เดียวไม่สามารถที่จะกระทำให้การงานทั้งปวงบรรลุถึงวัตถุประสงค์ที่วางไว้ จำเป็นต้องอาศัยพึ่งพา ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ร่วมมือและร่วมใจกันทำงาน เพื่อให้บรรลุตามที่ปรารถนา ปัจจัยที่จะช่วยก่อให้เกิดผลสำเร็จดังกล่าว คือ ความสามารถในการบริหารหรือการจัดการนั่นเอง

เอกสารอ้างอิง

เกษตร พิทักษ์ไพรวัน. (2524). กรมส่งเสริม อุตสาหกรรม. อุตสาหกรรมสาร, 24(11).

ณรงค์ เส็งประชา . (2536) . สังคมวิทยา อุตสาหกรรมเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: โอ. เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.

ปรุงศักดิ์ อัตพุฒ. (2550). ก ารจัดก าร อุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: โครงการตำราเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.

พะยอม วงศ์สารศรี. (2531). การบริหารงานบุคคล. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พรานนกการพิมพ์.

ศีริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ. (2539). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.

อนันต์ รัศมี. (2530). การจัดและการบริหารโรงฝึกงาน. (พิมพ์ครั้งที่ 3) ( Shop Organization and Management). กรุงเทพฯ: บุญเลิศการพิมพ์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-07-08

รูปแบบการอ้างอิง

รัศมี อ. (2025). การจัดการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในประเทศไทย: Industrial Technology Management. วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรม : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 5(1), 106–114. สืบค้น จาก https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/fit-ssru/article/view/252099

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ