พฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ที่มีอิทธิพลต่อการเรียนของนักศึกษา หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
คำสำคัญ:
สื่อออนไลน์, การเรียนโดยใช้สื่อออนไลน์, นักศึกษาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสวนดุสิตบทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ของนักศึกษาในการศึกษาข้อมูลการเรียน 2) ศึกษาระดับความคิดเห็นของการเรียนโดยใช้สื่อออนไลน์ของนักศึกษา และ 3) ศึกษาพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ที่มีอิทธิพลต่อการเรียนของนักศึกษา หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยสวนดุสิต โดยประชากรที่ใช้ผู้วิจัยเลือกวิธีเจาะจง (Purposive Sampling) ด้วยการเลือกกลุ่มนักศึกษาชั้นปีที่ 1-4 ที่กำลังศึกษาในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต จำนวน 390 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือวิจัย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1) พฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ในการศึกษาข้อมูลการเรียนของนักศึกษา หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยสวนดุสิต พบว่า นักศึกษาส่วนใหญ่ใช้ Google ในการศึกษาข้อมูลการเรียนอยู่ในระดับมากที่สุด โดยใช้ประมาณวันละ 4-6 ครั้ง ในช่วงเวลา 16.00-20.00 น. เป็นเวลา 2-3 ชั่วโมง โดยใช้บริเวณมหาวิทยาลัย ผ่านคอมพิวเตอร์พกพา (Notebook) 2) ระดับความคิดเห็นของการเรียนโดยใช้สื่อออนไลน์พบว่า นักศึกษามีความคิดเห็นว่าการเรียนโดยใช้สื่อออนไลน์โดยรวม มีความสำคัญอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อสรุปได้ว่า ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ สื่อออนไลน์สามารถช่วยให้การตัดสินใจที่จะทำสิ่งต่างๆ เกี่ยวกับการเรียนได้ง่ายขึ้น รองลงมาคือ สื่อออนไลน์ทำให้สามารถค้นหาข้อมูลได้อย่างสะดวก รวดเร็ว ตลอด 24 ชั่วโมง และน้อยที่สุดคือ สื่อออนไลน์ทำให้ผู้เรียนสามารถทบทวนบทเรียนได้ทุกที่ ทุกเวลา และ 3) พฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ มีอิทธิพลทางบวกต่อการเรียนของนักศึกษา ซึ่งถ้าหากพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์เพิ่มขึ้น จะมีอิทธิพลต่อการเรียนของนักศึกษาเพิ่มขึ้นตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
นภัสกร กรวยสวัสดิ์. (2553). ปัจจัยที่ส่งผลให้เกิดพฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 28(3), 81-88.
จุฑารัตน์ ศราวณะวงศ์, ขจร ฝ้ายเทศ, ดวงแก้ว เงินพูนทรัพย์, และวัลลภา จันทรดี. (2560). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 10(2), 16-31.
ฟาฏินา วงศ์เลขา. (5 มกราคม 2553). การเรียนรู้ผ่านระบบออนไลน์ การเรียนการสอนรูปแบบใหม่ในยุคไอที. เดลินิวส์.
Brown, T. A. (2006). Confirmatory Factor Analysis for Applied Research. New York: The Guilford Press.
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต 2562. [ออนไลน์]. รายงานมหาวิทยาลัยที่ดี มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. [สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2568]. จาก https://www.dusit.ac.th/home/wp-content/uploads/2019/04/Good-University-Report-2018.pdf.
Romiszowski, A. J. (2013). Developing Auto-Instructional Materials. London: Routledge.
สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. 2567. [ออนไลน์]. จำนวนนักศึกษา. [สืบค้นเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2568]. จาก https://regis.dusit.ac.th/main/.
Cochran, W. G. (1997). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & sons.
Hanushek, E. A., & Jackson, J. E. (1977). Statistical Methods for Social Scientists. New York: Academic Press.
วัฒณี ภูวทิศ. (2554). การใช้ประโยชน์จากสื่อสังคมออนไลน์และผลกระทบเชิงจริยธรรมในการนำเสนอข่าวสารของผู้สื่อข่าว. วารสารนักบริหาร, 31(3), 166-173.
ภัทรวรรณ สังข์สกุล. (2557). การใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนการสอนของครู สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 2. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี.
ทัตธนันท์ พุ่มนุช. (2554). การศึกษาพฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์เพื่อพัฒนาการปฏิบัติงานของบุคลากรทางการศึกษาในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครปฐม. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพมหานคร.
พิมพ์สุรีย์ พงษ์เสือ. (2554). พฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี.
โชติมา วัฒนะ. (2564). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของนิสิตระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 14(2), 1-12.
หทัยรัตน์ หล่อศรี, และวิเชียร มันแหล่. (2561). พฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. การประชุมวิชาการระดับชาติ “วลัยลักษณ์วิจัย” ครั้งที่ 10 (หน้า 1-7). นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
Tugberk, K., & Huseyin, B. (2016). The Effects of Social Media on Students Behaviors: Facebook as a Case Study. Computers in Human Behavior, 59, 374-379.
Liu, Y. (2010). Social Media Tools as a Learning Resource. Journal Educational Technology Development and Exchange, 3(1), 101-114.
Safran, C. (2010). Social Media in Education. Thesis for the Award of the Academic Degree of a Doctor of Technology, Graz University of Technology.
กัญจน์ ผลภาษี. (2554). แนวทางการใช้สื่อสังคมออนไลน์ (Facebook) ในการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร: คณะอุตสาหกรรมบริการ วิทยาลัยดุสิตธานี.
แอนนา ปิติวงษ์. (2557). การใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนตามความคิดเห็นของนักศึกษาปริญญาตรี คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการสถาบันการอาชีวศึกษาภาคใต้ 1
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
