ผลของโปรแกรมป้องกันการตั้งครรภ์ โดยประยุกต์แนวคิด การสร้างแรงจูงใจ การให้ข้อมูล การดูแลตนเอง และการสนับสนุน ทางสังคม ในนักเรียนหญิงสถานศึกษาอาชีวศึกษา จังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมป้องกันการตั้งครรภ์ MISS model โดยประยุกต์แนวคิดการสร้างแรงจูงใจ การให้ข้อมูล การดูแลตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม ในนักเรียนหญิงสถานศึกษาอาชีวศึกษา จังหวัดนครราชสีมา
วิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนหญิงระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปี 1 จำนวน 89 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองจำนวน 47 คน และกลุ่มเปรียบเทียบจำนวน 42 คน โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมป้องกันการตั้งครรภ์ ด้วยการให้ข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบจากการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น ผลกระทบจากการทำแท้ง โดยวิธีการยกตัวอย่างกรณีศึกษา การบรรยายผ่านสื่อ Power Point การให้ข้อมูลผ่าน Infographic กลุ่ม Facebook และ LINE group การสอนทักษะการปฏิเสธ ทักษะการต่อรอง การรู้จักการสื่อสาร และการรู้จักการคุมกำเนิดที่ปลอดภัย ผ่านรูปแบบการแสดงบทบาทสมมติ การเข้าฐานสาธิตและฝึกปฏิบัติจริง การบรรยายประกอบสื่อหนังสั้นที่สะท้อนถึงผลจากการมีเพศสัมพันธ์ในวัยรุ่น การระดมสมองและการอภิปรายกลุ่ม และแจกคู่มือเทคนิคการให้คำปรึกษาสำหรับครูประจำชั้น ระยะเวลาดำเนินการ 12 สัปดาห์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบความแตกต่างค่าเฉลี่ยคะแนนระหว่างกลุ่ม ใช้สถิติ Independent Sample t-test ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05
ผลการวิจัย: หลังการทดลองกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความรู้ ความเข้าใจทางสุขภาพเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร มีการจัดการเงื่อนไขทางสุขภาพของตนเองเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร มีการเข้าถึงข้อมูลและบริการสุขภาพ รู้เท่าทันสื่อและสารสนเทศ มีการตัดสินใจเลือกปฏิบัติที่ถูกต้อง และมีพฤติกรรมการป้องกันการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร มากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมอนามัย. (2562). รายงานประจำปี 2562 สำนักอนามัยการเจริญพันธุ์. สืบค้น 16 มีนาคม 2565, จาก https://rh.anamai. moph.go.th/th/department-yearly-report/download/?did=193341&id=42521&reload=
กรมอนามัย. (2564). รายงานเฝ้าระวังการตั้งครรภ์แม่วัยรุ่น พ.ศ. 2564. สืบค้น 16 มีนาคม 2565, จาก https://rh.anamai. moph.go.th/th/surveillance-report
กองสุขศึกษา กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข. (2557). แบบวัดความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรสําหรับสตรี
ไทยวัยรุ่น อายุ 15-21 ปี ระดับมัธยมปลายและนักศึกษา. สืบค้น 6 มีนาคม 2564, จาก www.hed.go.th › linkhed › file
กุสุมา มีศิลป์, นภาภรณ์ สันพนวัฒน์ และเสนอ ภิรมจิตรผ่อง. (2557). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันการตั้งครรภ์ของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ในสถานศึกษาสังกัดอาชีวศึกษา จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ, 8(1), 18-27.
ชลดา กิ่งมาลา, ทัศนีย์ รวิวรกุล และอาภาพร เผ่าวัฒนา. (2558). ผลของโปรแกรมการป้องกันการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นหญิง. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพฯ, 31(3), 25-34.
นภาพร มีบุญ. (2559). สาเหตุการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรของวัยรุ่น ในเขตพื้นที่อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, 7(1), 71-82.
ปฏิกาญจน์ สีชาลี และรุจิรา ดวงสงค์. (2564). ผลของโปรแกรมป้องกันการตั้งครรภ์โดยการประยุกต์แนวคิดความรอบรู้ด้านสุขภาพในนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนแห่งหนึ่ง จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 15(1). 24-36.
ประไพวรรณ ด่านประดิษฐ์, เปรมวดี คฤหเดช, อุดมพร ยิ่งไพบูลย์สุข, บุญศรี กิตติโชติพาณิชย์ และผ่องศรี สวยสม. (2561). ผลของโปรแกรมการประยุกต์ใช้ทฤษฎีความสามารถตนเองและการสร้างเสริมทักษะชีวิตต่อความมั่นใจในการหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์และการป้องกันการตั้งครรภ์ในนักเรียนวัยรุ่นหญิงกลุ่มเสี่ยงทางเพศ. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 30(1), 11-22.
เปรมวดี คฤหเดช. (2560). ผลของโปรแกรมการให้ความรู้การคุมกำเนิดต่อการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นหญิงกลุ่มเสี่ยงทางเพศ. วารสารเกื้อการุณย์, 24(2), 145-161.
พิมพ์วดี โรจน์เรืองนนท์, อลิสา นิติธรรม และสุพัฒน์ ธีรเวชเจริญชัย. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ของนักศึกษาหญิงระดับอุดมศึกษาแห่งหนึ่ง ในเขต กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 36(2). 194-202.
อังศินันท์ อินทรกำแหง. (2560). ความรอบรู้ด้านสุขภาพ : การวัดและการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัย พฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อัญชลี ภูมิจันทึก และรุจิรา ดวงสงค์. (2554). ประสิทธิผลโปรแกรมสุขศึกษาในการประยุกต์ใช้การสร้างเสริมทักษะชีวิตกับแรงสนับสนุนทางสังคมเพื่อการป้องกันการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรในนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนแห่งหนึ่ง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 11(4), 53-66.
Nutbeam, D. (2008). The evolving concept of health literacy. Social Science & Medicine, 67(12), 2072-2078.
