การพัฒนาระบบอาหารปลอดภัยจากเครือข่ายเกษตรกร อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปฎิบัติการแบบมีส่วนร่วมนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาระบบอาหารปลอดภัยจากเครือข่ายเกษตรกรอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา กลุ่มตัวอย่างเลือกแบบเจาะจง จากตัวแทนหน่วยงานภาครัฐ เอกชน ผู้นำชุมชน และเกษตรกร จำนวน 32 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก (Deep-Interview) การประชุมเชิงปฏิบัติการ (Workshop) ขั้นตอนการดำเนินการดัดแปลงจากสร้างธรรมนูญ 8 ขั้นตอน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยสถิติเชิงพรรณนา ข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษา พบว่า เกษตรกรส่วนใหญ่อาศัยในพื้นที่ทำการเกษตรตั้งแต่เกิด มีที่ดินของตนเอง ใช้น้ำฝนในการทำเกษตรกรรม มีปัญหาขาดแคลนน้ำ กู้เงินเพื่อการลงทุนทำการเกษตร มีความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับระบบเกษตรอินทรีย์และสิ่งแวดล้อมในระดับสูง มีการปฏิบัติตัวขณะทำการเกษตรระดับปานกลาง ปัญหาโดยรวม พบว่า เกษตรกรมีการใช้สารเคมีในพืชผัก ขาดแหล่งน้ำในการทำการเกษตร ขาดการรวมกลุ่มที่เข้มแข็งและต่อเนื่อง ขาดตลาดอาหารปลอดภัย ร้านค้ายังมีการขายสารเคมีผิดกฎหมาย โรงพยาบาลสีคิ้วรับซื้อสินค้าจากเกษตรกรได้เพียงบางรายการ ไม่เพียงพอและต่อเนื่อง ระบบอาหารปลอดภัยที่ประกาศใช้ แบ่งตามกลุ่มที่มีความเกี่ยวข้องเป็น 3 กลุ่ม ดังนี้ 1) กลุ่มเกษตรกร ต้องมีการรวมกลุ่มเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในลักษณะเพื่อนช่วยเพื่อน พัฒนาความรู้ ทักษะในการผลิตอาหารปลอดภัย โดยมีหน่วยงานภาครัฐสนับสนุนการพัฒนา และการตรวจรับรองมาตรฐานสินค้าเกษตรปลอดภัย 2) กลุ่มผู้จำหน่ายผลผลิต ให้ผู้เกี่ยวข้องจัดระบบฐานข้อมูลผู้ผลิต ผู้บริโภค จุดจำหน่าย ประชาสัมพันธ์เพื่อการเชื่อมโยงเครือข่ายระบบอาหารปลอดภัยที่มีประสิทธิภาพทุกกลุ่ม พัฒนาบรรจุภัณฑ์สินค้าให้ได้มาตรฐาน 3) กลุ่มผู้บริโภคต้องมีการพัฒนาความรู้เรื่องโภชนาการ การเลือกซื้ออาหารจากแหล่งจำหน่ายอาหารปลอดภัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
2. จินดา หวังวรวงศ์ และคณะ.แนวทางการจัดการอาหารปลอดภัยที่ยั่งยืน ด้วยสัมมาอาชีวะสำหรับสังคมไทย. (2560). วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 13(1): 146-156.
3. จงกลนี วิทยารุ่งเรืองศรี, จุฑามาศ กลิ่นโซดา และวราลักษณ์ ตังคณะกุล. (2556). การวิเคราะห์นโยบายอาหารปลอดภัยของกลุ่มประเทศในอาเซียน. วารสารอาหารและยา พฤษภาคม-สิงหาคม : 47-61.
4. ปรีดา แต้อารักษ์, วันรพี สมณช้างเผือก. (2559). คู่มือการแปลงธรรมนูญสุขภาพตำบลสู่การปฏิบัติ. อุดรธานี: โรงพิมพ์ศักดิ์ศรีอักษรการพิมพ์.
5. ศูนย์ข้อมูลประเทศไทย. (2563). อำเภอสีคิ้ว. (ออนไลน์). สืบค้นจากhttp://nakhonratchasima.kapook.com/%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%A7
6. สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการอาหารแห่งชาติ. (2555). บนเส้นทางการจัดการด้านอาหาร เพื่อคนไทยทั้งมวล. นนทบุรี : สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา.
7. สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2563). ประชาสัมพันธ์. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 20 มีนาคม 2563 จาก https://www.nhso.go.th/FrontEnd/NewsInformationDetail.aspx?newsid=MjM5OQ==
8. สำนักส่งเสริมและสนับสนุนอาหารปลอดภัย. (2563). ข้อมูลอาหารปลอดภัย. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 20 มีนาคม 2563 จาก https://www.foodsafety.moph.go.th/th/food-safety/general-detail.php?id=169&pcid=325&pcpage=1&group=1-019-003
9. Agricultural and Development Economics Division. (2006). Food Security. Policy Brief 2. (June, 2013).
10. WHO. (2012). Developing National Food Safety Policies and Legislation Fact 8 World Health Organization Regional Office for Africa, Brazzaville. (Online). Available: http://www.afro.who.int/en/clusters-a-programmes/hpr/ food-safety-and-nutrition-fan.html
11. WHO. (2020). Food safety. (Online). Retrieved 20 March 2020. From: https://www.who.int/thailand/health-topics/food-safety.