The Effects of STEM Based Learning Management in the Topic of Force and Motion on Problem-solving Ability and Scientific Creative Thinking of Vocational Certificate Students of Samut Prakan Technical College in Samut Prakan Province
Keywords:
STEM Education, Problem-solving Ability, Scientific Creative Thinking, Vocational Certificate StudentsAbstract
The purposes of this research were to: 1) compare students' problem-solving abilities before and after receiving STEM education concepts, 2) compare students' problem-solving abilities learning with STEM concepts according to 75 percent criteria, 3) compare students' scientific creativity before and after with STEM concepts, and 4) compare students' scientific creativity after learning with STEM concepts according to 75 percent criteria. The research was a quasi-experimental study on one-group pretest-posttest design. The population of this research included 213 students of year 1 to year 3 in vocational certificate level of Samut Prakan Technical College in Samut Prakan Province from 9 classrooms in semester 2, the academic year 2024. The sample comprised 33 first-year vocational certificate students from Construction Engineering Department, selected through cluster random sampling. The research instruments included: 1) 3 lesson plans based on STEM with 6 hours per lesson, totaling 18 hours, 2) a problem-solving ability test, and 3) a scientific creative thinking test. Research statistics included percentage, mean, S.D., and t-test.
The results of the research revealed that 1) the students' problem-solving ability after learning with STEM was higher than that before at the .05 level of statistical significance. 2) The students' problem-solving ability after receiving STEM concept was higher than the 75 percent criterion at the .05 level of statistical significance. 3) The students' scientific creativity after receiving STEM education concepts was higher than that before at the .05 level of statistical significance. Finally, 4) the scientific creativity of students after receiving STEM education concepts was higher than the 75 percent criterion at the .05 level of statistical significance.
References
มนตวัน ชัยรัชนีบูลย์. (2568). [ออนไลน์]. ปัญหาของการศึกษาไทยคืออะไร? และทำไมต้อง Disrupt การศึกษาไทย. [สืบค้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2568]. https://www.disruptignite.com/blog/problem-of-thailand-education.
Bybee, R. W. (2010). Advancing STEM Education: A 2020 Vision. Technology and Engineering Teacher, 70(1), 30-35.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
Piaget, J. (1963). The Origins of Intelligence in Children. New York: W. W. Norton.
สุพร สีเงินยวง. (2559). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแบบสะเต็มโดยใช้การสืบเสาะเป็นฐาน เรื่องแรงและการเคลื่อนที่ ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 1 จังหวัดสตูล. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี.
กานต์ชนก บุญน้อม, ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์, และดวงเดือน สุวรรณจินดา. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาในรายวิชาวิทยาศาสตร์งานไฟฟ้า อิเล็กทรอนิกส์ และการสื่อสารที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและเจตคติต่อการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเทคนิคท่าหลวงซิเมนต์ไทยอนุสรณ์ จังหวัดสระบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาศาสตร์ศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี.
Barrows, H. S., & Tamblyn, R. M. (1980). Problem-based Learning: An Approach to Medical Education. New York: Springer.
สรวีย์ นาคเกษม, เชษฐ์ ศิริสวัสดิ์, และธนาวุฒิ ลาตวงษ์. (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์และการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐาน ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา เรื่อง งานและพลังงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสอนวิทยาศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
Papert, S. (1980). Mindstorms: Children, Computers, and Powerful Ideas. New York: Basic Books.
อับดุลยามีน หะยีขาเดร์, ณัฐวิทย์ พจนตันติ, ณรงค์ศักดิ์ รอบคอบ, และแววฤดี แววทองรักษ์. (2560). ผลของการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนชีววิทยา ความคิดสร้างสรรค์ทางวิทยาศาสตร์ และความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 30(1), 170-180.
น้ำเพชร กะการดี. (2560). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้รูปแบบสะเต็มศึกษา เพื่อพัฒนา ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความคิดสร้างสรรค์ เรื่อง แรงและการเคลื่อนที่ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.
ธนภรณ์ จุลพูล, นินนาท์ จันทร์สูรย์, และเมธี ดิสวัสดิ์. (2563). การจัดการเรียนรู้ตามแนวทางสะเต็มศึกษาด้วยชุดอุปกรณ์การชุบโลหะทองแดง ด้วยไฟฟ้าที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ทางวิทยาศาสตร์ ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 13(1), 205-219.
Torrance, E. P. (1974). The Torrance Tests of Creative Thinking: Norms-Technical Manual. Princeton, NJ: Personal Press.
ภัสสร ติดมา. (2558). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ เรื่อง ระบบร่างกายมนุษย์ ด้วยกระบวนการ ออกแบบเชิงวิศวกรรมตามแนวทางสะเต็มศึกษา ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
ปุณยาพร พลายงาม, เกริก ศักดิ์สุภาพ, และสุนีย์ เหมะประสิทธิ์. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวทางสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารบัณฑิตวิจัย, 12(2), 15-30.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Institute of Vocational Education Southern Region 1 Journal
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
