การประเมินความปลอดภัยทางรังสีจากเครื่องตรวจวัดฝุ่นละอองในอากาศที่ใช้นิวไคลด์กัมมันตรังสีในพื้นที่สาธารณะ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้ประเมินผลการได้รับรังสีของผู้ปฏิบัติงานและประชาชนทั่วไปในบริเวณที่มีการใช้งานเครื่องตรวจวัดฝุ่นละอองในอากาศชนิดใช้รังสีบีตา (BAM) ที่ใช้นิวไคลด์กัมมันตรังสีคาร์บอน-14 (C-14) คริปตอน-85 (Kr-85) และโพรมีเธียม-147 (Pm-147) เป็นแหล่งกำเนิดรังสีในกระบวนการตรวจวัด โดยทำการประเมินความปลอดภัยทางด้านรังสีของอุปกรณ์ที่มีการใช้นิวไคลด์กัมมันตรังสี โดยการวัดปริมาณรังสีในบริเวณที่ทำการติดตั้งเครื่องตรวจวัดฝุ่นละออง อีกทั้งจำลองสถานการณ์ปกติที่วัสดุกัมมันตรังสียังคงอยู่ในสภาพปิดผนึกและสถานการณ์เกิดการรั่วไหลของวัสดุกัมมันตรังสีสู่สิ่งแวดล้อม ผลการประเมินภายใต้สถานการณ์ะปกติพบว่า ปริมาณรังสีที่ผู้ปฏิบัติงานและประชาชนทั่วไปได้รับจากนิวไคลด์ทั้งสามชนิดอยู่ต่ำกว่าค่าขีดจำกัดที่กำหนดไว้ในข้อกำหนดความปลอดภัยพื้นฐานสากล (IAEA GSR Part 3) ในส่วนสถานการณ์เกิดการรั่วไหลของวัสดุกัมมันตรังสีพบว่า ผู้ปฏิบัติงานและประชาชนทั่วไปที่มีอายุมากกว่า 2 ปี ได้รับรังสีต่ำกว่าระดับอ้างอิงสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินที่กำหนดโดย IAEA แต่ในเด็กอายุต่ำกว่า 2 ปี พบว่าปริมาณรังสีที่ได้รับจาก C-14 และ Pm-147 คือ 70.30 และ 62.90 มิลลิซีเวิร์ต ซึ่งสูงเกินค่าระดับอ้างอิงสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินที่กำหนดไว้ที่ 50.00 มิลลิซีเวิร์ต ข้อมูลจาก การศึกษานี้ใช้สนับสนุนการกำหนดมาตรการเฝ้าระวังและเตรียมความพร้อมด้านความปลอดภัยทางรังสี ตลอดจนเป็นฐานข้อมูลสำหรับการบริหารจัดการและการวางแผนตอบโต้เหตุฉุกเฉินในอนาคต โดยสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ (ปส.)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ส่วนคุณภาพอากาศ กองจัดการคุณภาพอากาศและเสียง กรมควบคุมมลพิษ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและแวดล้อม. (2567). คู่มือแนวทางการคัดเลือกพื้นที่ติดตั้งสถานีตรวจวัดคุณภาพอากาศในบรรยากาศของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: บริษัท สไตล์ครีเอทีฟเฮ้าส์ จำกัด.
Adams, G.E. and Wilson, A. (1993). Radiation Toxicology in General and Applied Toxicology. New York: M. Stockton Press. 1397 - 1415.
Cember, H. and Johnson, T.E. (2009). Introduction to Health Physics. (4th ed). New York: McGraw-Hill.
ChooChuay, C., Pongpiachan, S., Tipmanee, D., Suttinun, O., Deelaman, W., Wang, Q., Xing, L., Li, G., Han, Y., Palakun, J. and Cao, J. (2020). Impacts of PM2.5 sources on variations in particulate chemical compounds in ambient air of Bangkok, Thailand. Atmospheric Pollution Research 11(9): 1657 - 1667. doi: 10.1016/j.apr.2020.06.030.
Cockerham, L.G., Mickley, A.G., Walden, T.L. and Stuart, B.O. (1994). Ionizing radiation. In: Principle and Method of Toxicology. (3rd ed). A.W. Hayes, Ed. New York: Raven Press. 447 - 496.
Delacroix, D., Guerre, J. P., Leblanc, P. and Hickman, C. (2002). Radionuclide and Radiation Protection Data Handbook 2002. (2nd ed). Ashford: Nuclear Technology Publishing. 1 - 168.
Ellenhorn, M.J., Schonwald, S., Ordog, G. and Wasserberger, J. (1997). Ellenhorn’s medical toxicology: Diagnosis and treatment of human poisoning. (2nd ed). Bangkok: Williams & Wilkins. 1682 – 1723.
IAEA. (2011). Radiation Protection and Safety of Radiation Sources, IAEA Safety Standards Series No. GSR Part 3 (Interim). Vienna: IAEA.
IAEA. (2012). Exemption from Regulatory Control of Goods Containing Small Amounts of Radioactive Material, IAEA-TECDOC-1697. Vienna: IAEA.
IAEA. (2014). Radiation Protection and Safety of Radiation Sources, IAEA Safety Standards Series No. GSR Part 3. Vienna: IAEA.
MET ONE Instruments Inc. (2008). BAM-1020 Particulate Monitor Operation Manual. Oregon: MET ONE.
Obodovskiy, I. (2019). Radiation: Fundamentals, Applications, Risks and Safety. (1st ed). Elsevier. 259 - 273.
Radiation and Nuclear Safety Authority. (2007). Calculation of the Dose Caused by Internal Radiation, Guide ST 7.3. Helsinki: STUK.
Riley, M.L., Chambers, S.D. and Williams, A.G. (2023). Inter-Comparison of Radon Measurements from a Commercial Beta-Attenuation Monitor and ANSTO Dual Flow Loop Monitor. Atmosphere 14(9): 1333. doi: 10.3390/atmos14091333
Samae, H., Suriyawong, P., Yawootti, A., Phairuang, W. and Sampattagul, S. (2025). Precision and Accuracy Analysis of PM2.5 Light-Scattering Sensor: Field and Laboratory Experiments. Atmosphere 16(1): 76. doi: 10.3390/atmos16010076.
Sangkham, S., Phairuang, W., Sherchan, S.P., Pansakun, N., Munkong, N., Sarndhong, K., Islam, Md. A. and Sakunkoo, P. (2024). An update on adverse health effects from exposure to PM2.5. Environmental Advances 18: 100603. doi: 10.1016/j.envadv.2024.100603.
Schweizer, D., Cisneros, R. and Shaw, G. (2016). A comparative analysis of temporary and permanent beta attenuation monitors: The importance of understanding data and equipment limitations when creating PM2.5 air quality health advisories, Atmospheric Pollution Research 7(5): 865 - 875. doi: 10.1016/j.apr.2016.02.003.
Shukla, K. and Aggarwal, S.G. (2022). A Technical Overview on Beta-Attenuation Method for the Monitoring of Particulate Matter in Ambient Air. Aerosol and Air Quality Research 22(12): 220195. doi: 10.420 9/aaqr.220195.
Thiagarajah, J.R. and Verkman, A.S. (2012). Physiology of the Gastrointestinal Tract. (5th ed). Academic Press. 1757 - 1780.
U.S. Department of Health, Education, and Welfare. (1970). Radiological Health Handbook. Washington D.C.: U.S. Government Printing Office.
