พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตกเพื่อการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและประเมินประสิทธิภาพพิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตกเพื่อการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรม และ 2) ประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตกเพื่อการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนในจังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 25 ตัวอย่าง สำหรับประเมินประสิทธิภาพของพิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตก และประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่เทศบาลนครนครศรีธรรมราช จำนวน 80 ตัวอย่าง สำหรับประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตก 2) แบบสอบถามเพื่อวัดประสิทธิภาพของพิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตก และ 3) แบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับความพึงพอใจของผู้ใช้พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตก และนำมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติค่าเฉลี่ย และ
ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตกเพื่อการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรม ประกอบด้วย องค์ประกอบ 3 องค์ประกอบ 1) สื่อ ได้แก่ เนื้อหาในรูปแบบความเป็นจริงเสริม (Augmented reality: AR) เทคโนโลยีเสมือนจริง (Virtual reality: VR) และความเป็นจริงผสม (Mixed reality: MR) 2) การนำเสนอ และ 3) การปฏิสัมพันธ์ ผลการประเมินประสิทธิภาพของพิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตกเพื่อการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรมมีประสิทธิภาพอยู่ในระดับมาก (4.46) และ 2) ผู้ใช้งานมีความพึงพอใจต่อการใช้พิพิธภัณฑ์เสมือนวัดวังตะวันตกเพื่อการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรมอยู่ในระดับมากที่สุด (4.83)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษณพงศ์ เลิศบำรุงชัย. (2565). การสร้างจักรวาลนฤมิต Spatial Metaverse. แหล่งข้อมูล: https://touchpoint.in.th/ spatial-metaverse. ค้นเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2565.
เจริญ รุ่งกลิ่น, ธนวัฒน์ ชินสำราญวงศ์, กิตติภูมิ แซ่ลิ่ม และรามิลศร เชาว์ช่าง. (2562). การพัฒนาเว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เมืองหาดใหญ่แบบเสมือนจริง. ใน: การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 10. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, สงขลา. 687 - 698.
ประภัสสร โพธิ์ศรีทอง. (2565). ปัญหาของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น. แหล่งข้อมูล: https://www.gotoknow.org/posts/398529. ค้นเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2565.
พรรณปพร บุญแปง และชรัณ ลาภบริสุทธิ์. (2565). พิพิธภัณฑ์: นิยามที่มากกว่าห้องเก็บของ. แหล่งข้อมูล: https://theurbanis.com/public-realm/07/04/2022/6432. ค้นเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2565.
พิจิตรา จอมศรี. (2560). การเผยแพร่ภูมิปัญญาด้านจิตรกรรมฝาผนังบนเกาะรัตนโกสินทร์ด้วยระบบพิพิธภัณฑ์เสมือนจริง. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ 10(1): 1028 - 1041.
สุชาติ แสนพิช, พัฒนา ศิริกุลพิพัฒน์ และพิสิษฐ์ ณัฐประเสริฐ. (2563). การพัฒนาแอปพลิเคชันพิพิธภัณฑ์เสมือนปฏิสัมพันธ์ โดยใช้เทคโนโลยีสภาพแวดล้อมเสมือนในมุมมอง 360 องศา และการสแกนภาพสามมิติ: กรณีศึกษา 10 พิพิธภัณฑ์ของไทย. วารสารสารสนเทศศาสตร์ 38(1): 42 - 57.
สุรเชษฐ์ แก้วสกุล, บัญชา พงษ์พานิช และประสงค์ จิตต์มนัส. (2561). คัมภีร์พระนิพพานโสตร ตำนานแห่งพระบรมธาตุเมืองนคร และนานาของดีที่วัดวังตะวันตกกลางเมืองนคร. นครศรีธรรมราช: พิมพ์ดี.
อธิษฐ์ คู่เจริญถาวร และสรชัย ชวรางกูร. (2565). การพัฒนาพิพิธภัณฑ์เสมือนจริงด้วยเทคโนโลยี ความเป็นจริงเสริม เรื่อง กรุงศรีอยุธยาในฐานะเมืองท่า. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา 14(2): 103 - 116.
Agarawala, A. and Lee, J. (2017). Spatial. แหล่งข้อมูล: https://www.spatial.io. ค้นเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2565.
Best, J.W. (1977). Research in Education. (3rd ed.). Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
Patel, H. and Cardinali, R. (2018). Virtual Reality Technology in Business. Management Decision 32(7): 5 - 12.
