การวิเคราะห์ปัจจัยที่เหมาะสมต่อการลดปริมาณจุลินทรีย์ในเห็ดหลินจืออบแห้ง ด้วยแผนการทดลองแบบแฟคทอเรียล

Main Article Content

วีรินท์ พีระธำรงรัตน์
นพรัตน์ เตชะพันธ์รัตนกุล
พินิจ เนื่องภิรมย์
สมัชญ์ ทวีเกษมสมบัติ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอุณหภูมิและเวลาที่เหมาะสมต่อการลดปริมาณจุลินทรีย์ในเห็ดหลินจืออบแห้งด้วยเตาอบพลังงานแสงอาทิตย์ร่วมกับขดลวดความร้อนไฟฟ้า โดยวางแผนการทดลองแบบ 5x5 แฟคทอเรียลชนิดสุ่มสมบูรณ์ จำนวน 3 ซ้ำ ซึ่งมีปัจจัยในการศึกษา คือ อุณหภูมิ 5 ระดับ (40  50  60  70 และ 80ºC) และระยะเวลาที่ใช้ในการอบเห็ดหลินจือ 5 ระดับ (4  5  6  7 และ 8 ชั่วโมง) โดยทำการวิเคราะห์จำนวนจุลินทรีย์ทั้งหมด (แบคทีเรีย เชื้อรา และยีสต์) ในเห็ดหลินจืออบแห้ง (CFU/g)  ปริมาณความชื้น (g/100 g)  ค่าวอเตอร์แอคติวิตี้ (Water activity: aw) และค่าน้ำหนักแห้งหลังอบ (g) จากนั้นนำผลการทดสอบที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติโดยใช้ค่าเฉลี่ย  ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน  วิเคราะห์ความแปรปรวน (Analysis of variance: ANOVA) แบบแฟคทอเรียลที่มี 2 ปัจจัย และทดสอบครุสคัล–วอลลิส (The Kruskal-Wallis test) ผลการวิจัยพบว่า เมื่อเพิ่มอุณหภูมิและระยะเวลาในการอบมากขึ้นจะทำให้จำนวนจุลินทรีย์ทั้งหมด (แบคทีเรีย เชื้อรา และยีสต์) ในเห็ดหลินจืออบแห้ง รวมถึงปริมาณความชื้น ค่า aw และค่าน้ำหนักแห้งหลังอบมีค่าลดลงทุกตัวอย่าง จากการวิเคราะห์ความแปรปรวนที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 พบว่าอุณหภูมิและเวลามีผลต่อปริมาณจุลินทรีย์ทั้งหมด ปริมาณความชื้น ค่า aw และค่าน้ำหนักแห้งหลังอบ โดยมีอิทธิพลร่วมกันระหว่างอุณหภูมิและเวลาในการอบ ยกเว้นค่า aw ที่ไม่มีอิทธิพลร่วมกัน ซึ่งสรุปได้ว่า อุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุดในการอบเห็ดหลินจือคือ อุณหภูมิที่ 70ºC เป็นเวลา 8 ชั่วโมง เพราะทำให้จำนวนจุลินทรีย์ทั้งหมด ปริมาณความชื้น  ค่า aw และค่าน้ำหนักแห้งหลังอบของเห็ดหลินจืออบแห้ง มีค่าเท่ากับค่าเฉลี่ย 2.70 x 103 ± 0.15 CFU/g  1.20 x 102 ± 0.05 CFU/g  7.30 ± 0.04 g/100 g  0.78 ± 0.01 และ 32.18 ± 0.03 g ตามลำดับ ซึ่งจัดอยู่ในเกณฑ์คุณภาพทางจุลชีววิทยาของอาหารและภาชนะสัมผัสอาหาร และอยู่ในเกณฑ์ค่ามาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน (มผช.136/2558) โดยอุณหภูมิดังกล่าวมีความปลอดภัยต่อผู้บริโภค

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พีระธำรงรัตน์ ว., เตชะพันธ์รัตนกุล น., เนื่องภิรมย์ พ., & ทวีเกษมสมบัติ ส. (2024). การวิเคราะห์ปัจจัยที่เหมาะสมต่อการลดปริมาณจุลินทรีย์ในเห็ดหลินจืออบแห้ง ด้วยแผนการทดลองแบบแฟคทอเรียล. วารสารวิทยาศาสตร์ มข., 52(3), 334–348. https://doi.org/10.14456/kkuscij.2024.26
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์. (2560). เกณฑ์คุณภาพทางจุลชีววิทยาของอาหารและภาชนะสัมผัสอาหาร. แหล่งข้อมูล: http://bqsf.dmsc.moph.go.th/bqsfWeb/wp-content/uploads/2017/Publish/e-book/micro-ISBN60.pdf. ค้นเมื่อวันที่ 19 เมษายน 2567.

จันจิรา อินทร์จันทร์. (2545). การอบแห้งเห็ดนางฟ้าด้วยเครื่องอบแห้งพลังงานแสงอาทิตย์แบบโมดุล. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต, คณะพลังงานและวัสดุ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี. กรุงเทพฯ. 62 หน้า.

นพมาศ สุนทรเจริญนนท์. (2552). รายงานการวิจัยการวิเคราะห์คุณภาพทางเคมีของสปอร์เห็ดหลินจือ (Chemical qualitative analysis of lingzhi spores). ใน: รายงานชุดโครงการวิจัยเห็ดหลินจือและสปอร์เห็ดหลินจือในประเทศไทย.

นวลจิตต์ เชาวกีรติพงศ์. (2545). หลักการถนอมอาหาร: การถนอมอาหาร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช. 9 - 21.

พิมพ์เพ็ญ พรเฉลิมพงศ์ และนิธิยา รัตนาปนนท์. (2553). Water activity / แอคติวิตีของน้ำ. แหล่งข้อมูล: https://www.foodnetworksolution.com/wiki/word/0551/water-activity-แอคติวิตี้ของน้ำ. ค้นเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2567.

มหาวิทยาลัยแม่โจ้. (ม.ป.ป.). การเพาะเห็ดหลินจือ. ฐานเรียนรู้การผลิตเห็ดเศรษฐกิจ, สาขาพืชผัก, คณะผลิตกรรมการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้. เชียงใหม่. 12 หน้า.

วิชญาพร เรืองธุระกิจ, ณปภัช พัฒนะถาวร และชยากร วงค์ภัคดี. (2558). การอบแห้งเห็ดนางฟ้าด้วยลมร้อน. ปริญญานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต, คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. ชลบุรี. 222 หน้า.

วิชมณี ยืนยงพุทธกา, กุลยา ลิ้มรุ่งเรืองรัตน์, ปณิดา ชัยปัน และต่อลาภ ศรีเมือง. (2560). ผลของอุณหภูมิและเวลาทำแห้งด้วยลมร้อนต่อคุณภาพของเห็ดเข็มทองผงที่ผลิตจากส่วนที่ไม่นิยมบริโภค. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 25(6): 1001 - 1014.

สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมอาหาร. (2549). มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมอาหาร: ผักและผลไม้อบแห้ง (มาตรฐาน มอ. 1234-2549). กรุงเทพฯ: สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมอาหาร.

AOAC International. (2000). Official methods of analysis of AOAC International. Association of Analytical Communities.