การพัฒนาระบบฐานข้อมูลตัวบ่งชี้วันหมดอายุสำหรับร้านสะดวกซื้อ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัจจุบันเทคโนโลยีมีส่วนสำคัญต่อการบริหารจัดการทางธุรกิจ ให้สามารถตอบสนองต่อความต้องการของลูกค้าได้อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านค้าปลีกหรือร้านสะดวกซื้อที่มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นและมีการแข่งขันกันสูง งานศึกษาในครั้งนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพองค์กร 2) พัฒนาระบบฐานข้อมูลตัวบ่งชี้วันหมดอายุ และ 3) ประเมินความคิดเห็นของพนักงานที่มีต่อระบบฐานข้อมูลตัวบ่งชี้วันหมดอายุในการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการภายในร้าน ของร้าน 7-Eleven สาขาปากซอยสุขุมวิท 93 กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นสถานที่ปฏิบัติงานของหนึ่งในคณะผู้ศึกษา หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการธุรกิจการค้าสมัยใหม่ ที่มีรูปแบบการเรียนการสอนเชิงบูรณาการกับการทำงาน และได้พบปัญหาในการดำเนินงานเกี่ยวกับกระดาษตัวบ่งชี้วันหมดอายุ สำหรับเครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือ 1) แบบสัมภาษณ์ และ 2) แบบสอบถามออนไลน์ Google form และใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกและเก็บข้อมูลแบบสอบถามออนไลน์ จากกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงคือ กลุ่มพนักงานในร้าน 7-Eleven ประกอบด้วย 1) ผู้จัดการร้าน 2) ผู้ช่วยผู้จัดการร้าน 1 3) ผู้ช่วยผู้จัดการร้าน 2 4) ผู้ช่วยผู้จัดการร้านฝึกหัด 5) พนักงานประจำร้าน 6) พนักงาน Special 7) นักศึกษาทวิภาคี และ 8) นักศึกษาทวิภาค รวมจำนวนทั้งสิ้น 50 คน ทั้งนี้ ระบบฐานข้อมูลตัวบ่งชี้วันหมดอายุของงานศึกษาดำเนินการพัฒนาจากแบบจำลอง Task-Technology Fit subset โดยผลการศึกษา พบว่า 1) กลยุทธ์ที่ควรนำมาใช้คือ กลยุทธ์เชิงแก้ไข (WO) และ 2) ระบบฐานข้อมูลตัวบ่งชี้วันหมดอายุสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการข้อมูลตัวบ่งชี้วันหมดอายุภายในร้าน จากการช่วยลดระยะเวลาในการตรวจสอบวันหมดอายุของพนักงาน และลดต้นทุนในการใช้กระดาษวันหมดอายุของตัวบ่งชี้ (ค่าเฉลี่ยความคิดเห็นเท่ากับ 4.62 และ 4.74 ตามลำดับ)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชายแดน มิ่งเมือง และอดิศร นามเกตุ. (2565). แอปพลิเคชันการแจ้งเตือนวันหมดอายุอาหารและเครื่องสำอาง. วารสาร วิชาการ การจัดการเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม 9(2): 108 - 116.
วิสุทธิ์ สุพิทักษ์ และสุธีรา ปุลิเวคินทร์. (2560). การวางแผนบริหารจัดการสินค้าคงคลังโดยใช้หลักการจำลองสถานการณ์กรณีเติมเต็มสินค้าร่วมกันภายใต้สถานการณ์สินค้ามีกำหนดวันหมดอายุและการหมุนเวียนสินค้าแบบเข้าหลังออกก่อน. วารสารไทยการวิจัยดำเนินงาน 5(2): 22 - 32.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2565). ค้าปลีกปี 66 ขยายตัวต่อเนื่องท่ามกลางปัจจัยท้าทายรอบด้าน. แหล่งข้อมูล: https://portal.settrade.com/brokerpage/IPO/Research/upload/2000000453179/3377.pdf. ค้นเมื่อวันที่ 10 มกราคม 2566.
Best, J.W. (1981). Research in Education. 4th edition. Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice Hall. Inc.
Chauncey, W. (2014). Interview Techniques for UX Practitioners: A User-Centered Design Method. Morgan Kaufman. pp. 23 - 41.
Dale, L.G. and Ronald, L.T. (1995). Task-Technology Fit and Individual Performance. MIS Quarterly 19(2): 213 - 236.
Enstam, A. (2022). The impact of expiration date tracking software in grocery stores: A task-technology fit review of information systems used for date-checking in grocery stores. Master's Thesis, Uppsala University. Uppsala. pp 13 - 15.
Jorge, C.C., Ekaterina, Z., Jorge, G.L., Andrés, P.F. and Carlos, R.G. (2021). COVID-19, consumer behavior, technology, and society: A literature review and bibliometric analysis. Technological Forecasting and Social Change 173: 1 - 13.
Mackellar, J. (2013). Participant observation at events: theory, practice and potential. International Journal of Event and Festival Management 4(1): 56 - 65.
Tongzhe, L., Kent, D.M. and Harry, M.K. (2020). The impact of expiration dates labels on hedonic markets for perishable products. Food Policy 93: 1 - 11.
