การประยุกต์หลักการรับรู้จากระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ร่วมกับสมการสมดุลน้้าเพื่อประเมินพื้นที่และขนาดสระที่เหมาะสม ในการผลิตพืชไร่เศรษฐกิจของจังหวัดนครราชสีมา

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้เป็นการประยุกต์ใช้หลักการรับรู้จากระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ร่วมกับสมการสมดุลน้ำมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างแผนที่การใช้ประโยชน์ที่ดินและสิ่งปกคลุมดินระดับจังหวัด 2) ประเมินพื้นที่เหมาะสมในการเพาะปลูกมันสำปะหลังโรงงาน อ้อยโรงงาน และข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ของจังหวัดนครราชสีมา 3) วิเคราะห์ขนาดความจุของสระที่เหมาะสมสำหรับใช้เป็นแหล่งน้ำชลประทานในการเพาะปลูกมันสำปะหลังโรงงาน อ้อยโรงงาน แลข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ ในพื้นที่ตัวอย่างที่เลือกมาของจังหวัดนครราชสีมา ผลการศึกษาพบว่าพื้นที่เพาะปลูกพืชไร่ทั้ง 3 ชนิดมีประมาณร้อยละ 27.77 ของพื้นที่จังหวัด แยกเป็นมันสำปะหลังโรงงานร้อยละ 17.70 อ้อยโรงงานร้อยละ 4.14 และข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ร้อยละ 5.93 จากการประเมินพื้นที่เหมาะสมพบว่า พื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมที่สุดสำหรับการเพาะปลูกอ้อยโรงงานมีเนื้อที่มากที่สุดร้อยละ 19.94 รองลงมาคือมันสำปะหลังโรงงานมีพื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมที่สุดร้อยละ 15.44 และข้าวโพดเลี้ยงสัตว์มีพื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมที่สุดร้อยละ 7.49 และจากการวิเคราะห์ขนาดความจุของสระที่เหมาะสมในพื้นที่ตัวอย่างที่เลือกมาที่มีขนาด 176,756 ตร.ม. โดยใช้ความรู้เกี่ยวกับความต้องการน้ำสูงสุดของพืชไร่ทั้ง 3 ชนิดข้างต้นพบว่า ขนาดความจุที่เหมาะสมของสระคือ 56,094.60 ลบ.ม. โดยมีพื้นที่หน้าตัดของสระคิดเป็นร้อยละ 10.62 ของพื้นที่ตัวอย่างทั้งหมด ซึ่งสามารถส่งจ่ายน้ำชลประทานได้อย่างเพียงพอต่อความต้องการน้ำสูงสุดของพืชไร่ทั้ง 3 ชนิด