การเพิ่มอัตราคุณภาพสินค้าดีของกระบวนการผลิตเส้นใยสังเคราะห์ชนิดสั้น
คำสำคัญ:
ลดของเสีย, การวิเคราะห์ข้อบกพร่องและผลกระทบ, ค่าความเสี่ยง, เส้นใยสังเคราะห์, อัตราคุณภาพสินค้าดีบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้จัดทำขึ้นเพื่อปรับปรุงอัตราคุณภาพของเส้นใยสังเคราะห์ชนิดสั้น โดยมุ่งเน้นในการลดปริมาณสินค้าที่ไม่ได้คุณภาพ รวมทั้งของเสียที่เกิดขึ้นในกระบวนการผลิต ซึ่งเริ่มเก็บรวบรวมข้อมูลย้อนหลังตั้งแต่เดือนธันวาคม 2562 ถึง ตุลาคม 2563 และแสดงปัญหาที่เกิดขึ้นในกระบวนการผลิตด้วยกราฟพาเรโต แล้วทำการระดมความคิดเพื่อวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีผลต่ออัตราคุณภาพด้วยแผนผังเหตุและผล จากนั้นทำการวิเคราะห์ข้อบกพร่องและผลกระทบปัญหาด้านคุณภาพเพื่อทำการประเมินความรุนแรงของการเกิดข้อบกพร่อง โอกาสในการเกิดข้อบกพร่อง และความสามารถในการตรวจจับข้อบกพร่อง เพื่อคำนวณหาค่าความเสี่ยง โดยจะทำการเลือกปัญหาที่มีค่าความเสี่ยงมากที่สุดได้แก่ 1) ลมเย็นออกไม่สม่ำเสมอ 2) การเคลื่อนที่ของถังใส่เส้นใยและลูกกลิ้งไม่สัมพันธ์กัน
หลังจากทำการปรับปรุงปัญหาที่ส่งผลต่ออัตราคุณภาพ พบว่าอัตราคุณภาพสินค้าดีมีปริมาณเพิ่มขึ้นจากเดิมร้อยละ 92.97 เป็นร้อยละ 95.79 ในส่วนของอัตราคุณภาพสินค้าไม่ได้คุณภาพ และของเสียมีปริมาณลดลงจากเดิมรวมทั้งสิ้นร้อยละ 7.03 เป็นร้อยละ 4.21 ซึ่งคิดเป็นเงินจะมีกำไรเพิ่มขึ้นเฉลี่ยเดือนละ 130,892.63 บาท เมื่อทำการผลิตที่ 93 ตันต่อวัน หลังจากนั้นทางบริษัทกรณีศึกษาจึงได้ริเริ่มทำการเพิ่มกำลังการผลิตเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของลูกค้าเป็น 96 ตันต่อวัน
เอกสารอ้างอิง
วราธร ปัญญางาม, “การจัดทำระบบการบำรุงรักษาเครื่องจักรด้วยเทคนิค FMEA กรณีศึกษา กระบวนการแปรรูปเนื้อสัตว์ตัวอย่าง,” วิศวสารลาดกระบัง., ปีที่ 33, ฉบับที่ 4, ธันวาคม, หน้า. 24-31, 2559.
รัฐกร อุดมสุข, “การปรับปรุงประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องจักรในกระบวนการผลิตอิฐทนไฟ”, วิทยานิพนธ์ วศ.บ., จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ, 2553.
อติศักดิ์ ไสวอมร, ระพีกาญจนะ, และกิตติพงษ์ กิมะพงศ์, “การวิเคราะห์ปัจจัยเสี่ยงของเครื่องเกี่ยวนวดข้าวโดยการประยุกต์โดยใช้เทคนิค Failure Mode and Effect Analysis (FMEA),” ในการประชุมวิชาการระดับชาติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ครั้งที่ 1, 2559, หน้า. 81-95.
J. Wu, J. Tian, and T. Zhao, “Failure mode prioritization by improved RPN calculation method,” in 2014 Reliability and Maintainability Symposium, 2014, pp. 1-6.
B. R. Krishnan, and K. A. Prasath, “Six Sigma concept and DMAIC implementation,” International Journal of Business, Management & Research (IJBMR)., vol. 3, pp. 111-114, Jun. 2013.
V. M. Magar, and V. B. Shinde, “Application of 7 quality control (7 QC) tools for continuous improvement of manufacturing processes,” International Journal of Engineering Research and General Science., vol. 2, no. 4, pp. 364-371, 2014.
M. Rogers, The definition and measurement of productivity. Victoria: The University of Melbourne, 1998.
รัชนีกร ด่านศิริชัยสวัสดิ์, การเพิ่มผลผลิต. อุดรธานี: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 2558.
ธนกฤษ ซุ่นเซ่ง, “การลดของเสียในกระบวนการฉีดพลาสติก กรณีศึกษา : ของเสียประเภทจุดสีดำ,”, วิทยานิพนธ์ วศ.บ., มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพฯ, 2557.
ศุภวัชร์ เมฆบูรณ์ และ จีรวัฒน์ ปล้องใหม่, “การลดของเสียในกระบวนการผลิตโพลิเมอร์โซลิค คาปาซิเตอร์,” วิศวกรรมสารเกษมบัณฑิต, ปีที่ 7, ฉบับที่ 1, หน้า 105-123, 2560.
ยุทธณรงค์ จงจันทร์, “การลดของเสียในการนึ่งยางรถยนต์,” วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, ปีที่ 8, ฉบับที่ 15, หน้า 49-57, 2557.
วรรณภา สาระดำ, “การลดของเสียในกระบวนการผลิตแผ่นวงจรไฟฟ้าแบบยืดหยุ่นได้ โดยเทคนิคซิกซ์ซิกม่า”,วิทยานิพนธ์ วศ.บ., มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, ปทุมธานี, 2558.
D. C. Montgomery, Introduction to Statistical Quality Control. 6th edition, USA: John Wiley & Sons, 2009.
นายฐรรศ สีหะนันท์, “การใช้เทคนิคไคเซนช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน ในส่วนงานกองช่าง องค์การบริหารส่วนตำบลไพบูลย์ อำเภอน้ำขุ่น”, วิทยานิพนธ์ วศ.บ., มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, อุบลราชธานี, 2560.
อาภาพร จันทะมาศ, “การเพิ่มผลิตภาพในกระบวนการทำให้แห้งแบบพ่นฝอยในการผลิตสีย้อมผ้า”, วิทยานิพนธ์ วศ.บ., จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ, 2554.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ของบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารฉบับนี้จะยังเป็นของผู้แต่งและยินยอมให้สิทธิ์เผยแพร่กับทางวารสาร
การเผยแพร่ในระบบวารสารแบบเปิดนี้ บทความจะสามารถนำไปใช้ได้ฟรีในการศึกษา และในทางที่ไม่เกี่ยวกับการค้า
